Majko: Zgjedhjet, armëpushim PS-LSI

Intervista / Ish-kryeministri shprehet se miratimi i Kodit Zgjedhor ishte një marrëveshje me Berishën, për të ndalur manipulimin me certifikatat

Anëtari i kryesisë së PS-së është skeptik për arritjen e një marrëveshjeje parazgjedhore me LSI-në, por beson në një bashkëqeverisje

Ish-kryeministri: Rama dhe Meta, tipa kapriçiozë

Partia Socialiste dhe lëvizja Socialiste për Integrim duhet të ulin "armët" që mbajnë ndaj njëra-tjetrës dhe të maksimizojnë rezultatin e tyre, për të garantuar një qeverisje të përbashkët pas zgjedhjeve parlamentare. Kjo është zgjidhja e vetme që, sipas ish-kryeministrit Pandeli Majko, i mbetet tashmë së majtës shqiptare, e cila sipas tij është konsumuar jo pak nga akuzat brenda saj. Në një intervistë për "Shekulli", ish-Kryetari i grupit parlamentar socialist, komenton zhvillimet politike në vend, duke u përqendruar kryesisht tek marrëdhëniet mes mazhorancës dhe opozitës në Kuvend dhe tek ato mes vetë forcave opozitare. Ai nuk nguron ta cilësojë miratimin e Kodit Zgjedhor në Kuvend si një marrëveshje me Sali Berishën.

Z. Majko, Kuvendi mbylli një sesion parlamentar, që, për hir të së vërtetës, prodhoi jo pak momente të debatueshme, jo vetëm mes forcave politike, por edhe në opinionin publik, në lidhje me mënyrën sesi PS-ja ka bërë opozitë. Ju, si përfaqësues i PS-së në Kuvend, si do ta vlerësonit veprimtarinë opozitare të këtyre muajve të fundit?
Nuk besoj se mund të diskutohet për një krizë të të bërit opozitë në Shqipëri. Në qoftë se trajtimi i një situate të caktuar politike do të fillonte pikërisht nga kjo, mendoj se kjo do të ishte një krizë plus, ose, për të folur me një gjuhë më pak diplomatike, do të ishte një quravitje më tepër, në një situatë e cila thelbin e vet nuk e ka tek mënyra e të bërit opozitë, por tek mënyra sesi po menaxhon qeverisja politike marrëdhëniet, shoqërinë dhe balancat brenda saj. Pa dashur të futem në tema të tjera, mendoj se bërja e opozitës, sigurisht, gjithmonë është një truall ku mund të rregullohen gjërat, por thelbi i të bërit opozitë nuk mendoj se lidhet me cilësinë e politikanëve apo e të bërit të politikave në marrëdhënie me një qeveri të caktuar. Esenca dhe cilësia e politikës, në fund të fundit, varet nga ajo çfarë zhvillohet në qeverisje. Për fat të keq, kemi një situatë të kolapsuar, kemi një marrëdhënie shumë të ndërlikuar midis mazhorancës dhe opozitës, kemi një ecejake qeverisëse, e cila nuk ngrihet dot mbi nivelin e viteve 80, për sa i përket cilësisë së të bërit të punëve në këtë vend. Një demagogji shumë neveritëse, sidomos për sa i përket mënyrës së trajtimit të sukseseve të qeverisë. Nuk them se nuk ka, por gjithsesi mbeten pa përgjigje një varg krizash, të cilat njerëzit e thjeshtë i ndjejnë shumë herë më tepër se politikanët apo nivelet e larta të administratës. Të diskutosh pikërisht në këto momente, se problemi kryesor mbetet mënyra e të bërit të opozitës, apo se shumë gjëra në Shqipëri varen nga mënyra e të bërit të opozitës, mendoj se është një justifikim më tepër, por jo një zgjidhje më tepër.

Megjithatë, nuk mund të shmanget fakti i kompromiseve të herëpashershme mes pozitës dhe opozitës, për një sërë çështjesh të rëndësishme, siç ishte Kodi Zgjedhor, ligji për Prokurorinë, etj., për të cilat PS-ja është akuzuar se ka bërë konsensus në kurriz të partive të tjera ose institucioneve të pavarura, siç është rasti i Prokurorisë. Besoni se në këto raste PS-ja ka marrë më të mirën e mundshme?
Historia e marrëdhënieve të opozitës aktuale me mazhorancën, nuk ka filluar në vitin 2008, por në vitin 2005. Mos të harrojmë se hoshilacionet e marrëdhënieve të opozitës me mazhorancën, për fat të keq, janë të lidhura me një histori imorale, e cila shpesh është zhvilluar prapa perdeve të politikës. Nuk duhet të harrojmë se sot, qeveria, matematikën e votave e garanton si pasojë e kalimit nga kampi i majtë në atë të djathtë të një sërë faktorëve që, deri dje, pra, deri në vitin 2005, bënë edhe fushatën me PS-në dhe ndryshuan kampin në një moment të caktuar të balancës. Kjo histori imoraliteti, realisht e ka ndjekur, nuk dua të them si një lloj mallkimi, por dua të them se ne nuk mund t'i shmangemi kësaj që ka ndodhur. Në këtë këndvështrim, mendoj se një varg problemesh, të cilat në një mënyrë apo në një tjetër janë shfaqur, kanë krijuar një lloj dyshimi të sinqertë, se mos kjo histori imorale po vazhdon akoma dhe se mos tani ka kapur edhe elefantin kryesor të opozitës, që është Partia Socialiste. Gjithmonë, sa herë që jam gjendur përpara kësaj pyetjeje, ajo që jam përpjekur të sqaroj është se, në çdo rast, sado logjikë marrëveshjeje të ketë midis dy elefantëve të politikës, esenca e kësaj marrëveshjeje është thjesht një taktikë dhe s'mund të jetë asnjëherë pjesë e strategjisë afatgjatë të PS-së, sepse përmbajtja e asaj që kërkon PS-ja përballë vendit dhe shoqërisë, është krejtësisht e ndryshme nga qëllimet afatgjata të asaj që ka qeverisja aktuale. Ne, në asnjë rast nuk mund të bëjmë marrëveshje që të forcohet apo të fitojë zgjedhjet kundërshtari ynë politik.

Ndryshe nga çështjet që përmenda më lart, ku PS-ja dha konsensusin e saj për ligjin e dosjeve, grupi juaj parlamentar është shprehur kundër, duke bërë rezistencë deri në fund. Ju personalisht, si depozitues i një nisme tjetër ligjore për këtë çështje, si e shihni përmbajtjen e këtij ligji dhe kontestimet që i bëhen?
Të jem i sinqertë, shpesh kam qenë nervoz edhe me kolegët e mi të nderuar, të cilët e kanë quajtur me vend që t'i shmangen një debati të tejzgjatur publik, për sa i përket kësaj çështjeje. Unë i përkas një opinioni tjetër dhe mendoj se çështja e dosjeve përbën një nga ekzemat e vjetra, e cila bazën e vet të kësaj historie nuk e ka tek e majta apo tek mënyra sesi e majta është përpjekur ta përdorë këtë histori përballë shoqërisë, por është thelbi i krizës së asaj që e quan veten e djathtë sot në Shqipëri. Trajtimi çështjes së dosjeve, në fakt është lidhur me trajtimin e fajësisë të një grupi shoqëror apo të një grupi njerëzish, siç përpiqet të bëjë ligji i PD-së, për sa i përket çështjes së fajësisë publike, për sa u përket 45 viteve të regjimit komunist në Shqipëri. Duke u përpjekur që ta lidhë çështjen e transparencës së dosjeve të Sigurimit të Shtetit vetëm me deklarimin e fajësisë, vetëm për disa nivele administrative apo politike të ish-regjimit komunist, mendoj se PD-ja e ka futur përsëri veten, ashtu si në 1996-n, në një qorrsokak. Së pari, duket shumë qartë që kjo bëhet për efektet politike të zgjedhjeve të 2009-s, dhe nga pikëpamja historike dhe psikologjike kemi të bëjmë me një mashtrim të pastër. Është shumë e vështirë t'u shpjegosh brezave që do të vijnë se një ndihmësgjyqtar ka qenë më fajtor sesa një ministër, apo se trajtimi i niveleve të ekzekutivit të Partisë së Punës dhe strukturave të gjyqësorit, për sa i përket përballjes me fajësinë, ka qenë i ndryshëm. Në qoftë se në sferën e gjyqësorit thika ka vajtur deri në fund, pra deri tek ndihmësgjyqtari, i bie që në të njëjtën nivel duhet të shkonte logjika e fajësisë edhe për mbartësen e ideologjisë, që ishte Partia e Punës.
Duket që standardet janë të ndryshme për struktura të ndryshme dhe duket që, me këtë ligj, PD-ja ka dashur thjesht të plotësoj disa nevoja të ditës, sidomos në marrëdhënie me sistemin e drejtësisë dhe, në fund fare, për t'i dhënë një bojë asaj që tanimë ka plasaritur; të të qenit të djathtë. Po ta vini re historinë e frymëzimit djathtist, PD-ja vazhdon të manipulojë me këtë çështje, e cila thellësisht mbetet mashtruese, duke shmangur tema që janë thelbësore për shoqërinë tonë, siç është çështja e pronës, që ne duhet ta pranojmë të gjithë se kemi dështuar dhe çështja e trajtimit të shtresave, të cilat nuk përfshijnë vetëm çështjen e ish-të përndjekurve.

Besoni se do të gjejë zbatim, pasi ligji ka gjetur kundërshtimin jo vetëm të opozitës, por edhe të ndërkombëtarëve?
Po ta vini re në atë që thashë më sipër, gjuha ime duket shpesh me një tonalitet, i cili nuk ka të bëjë shumë me të majtën dhe kjo ka arsyen e vet, sepse shpesh debati që zhvillohet mes PD-së dhe PS-së është një debat si mes së majtës ose si mes dy të majtave dhe jo si mes së majtës dhe së djathtës. Është ende herët për ta thënë, por mendoj se një brez tjetër politik, në një moment të caktuar, kohë më vonë, kur e gjithë klasa politike të jetë e respektuar, do të fillojnë të bëhen shumë pyetje, të cilat në një mënyrë apo në një tjetër, do ta vënë këtë kohë që po jetojmë në një pozitë të vështirë. Kështu që i vetmi ilaç që shoh unë, është transparenca e trajtimit të problemit.

Z. Majko, jemi pothuajse 5 muaj përpara zgjedhjeve të ardhshme parlamentare dhe është miratuar një Kod Zgjedhor, që ka ngjallur shumë debate, kryesisht me partitë e vogla. Si do ta vlerësonit këtë kod në krahasim me kodin e mëparshëm dhe a garanton ai një rezultat real?
Ky kod është një marrëveshje me Sali Berishën. Kur them marrëveshje me Berishën, nuk kam sensin e ironisë karshi fjalës marrëveshje. Ironia qëndron tek pjesa tjetër e asaj që thashë, qëndron tek faktori me emrin Sali Berisha. Kështu që, një pjesë e kësaj që është diskutuar si reformë, ka pasur gjithë frikën, jo të nevojshme, por të përsëritur të opozitës, për mundësinë e manipulimit në zgjedhjet e vitit 2009, ashtu siç ka ndodhur në vitin 1996, apo ashtu siç u vu re në segmente të caktuara, në zgjedhjet e fundit lokale. Ajo që është me vend të thuhet si sukses cilësor i presionit të opozitës, është pikërisht votimi me karta identiteti dhe marrja fund e historisë së zgjedhjeve me certifikata, të cilat kanë qenë dhe kanë mbetur deri në votimin e Kodit Zgjedhor, zemra e problemeve në sistemin zgjedhor të Shqipërisë. Mendoj se me këtë kod, pavarësisht diskutimeve që funksionojnë apo kanë funksionuar edhe më parë midis partive të mëdha dhe partive të vogla, gjetja e balancës ka qenë më se e nevojshme dhe kur them balancën, kam parasysh dy partitë e mëdha, mbi bazën e interesave të të cilave, në një mënyrë apo në një tjetër, funksionon dhe lidh me përgjegjësi të madhe këto dy parti. Megjithatë, kjo është një histori, e cila është hapur, do të vazhdojë të diskutohet edhe pas zgjedhjeve të 2009-s. Ajo që është një nga të mirat e demokracisë, është se ky sistem është pranuar si jo perfekt, por edhe si më i miri që ekziston.

Ky sistem, ashtu si edhe ai i mëparshmi, favorizon daljen e forcave politike në koalicione. Në këtë kuptim, mendoni se PS-ja do të mund të realizojë deri në zgjedhje një koalicion, duke përfshirë në të dhe LSI-në?
Të them fjalën shpresoj, do të tregohesha shumë teorik për atë që njoh unë si thelb të marrëdhënieve midis PS-së dhe LSI-së. Brenda kësaj historie nuk them se nuk ka përplasje optikash të ndryshme, për sa u përket pozicioneve, një pjesë e të cilave vijnë edhe nga segmenti politik që zënë këto dy parti. Por, megjithatë, duhet t'i shikojmë gjërat ashtu siç janë, pasi kemi një LSI që kërkon të futet për të marrë 35 vende në Parlament, kemi një LSI që po përpiqet që të bëjë një politikë agresive për ta fituar këtë maksimum. Kjo duhet kuptuar si pjesë e arsyeshme e asaj që funksionon tek çdo parti politike në demokraci. Por nuk duhet harruar se, për të qeverisur Shqipërinë, duhen 71 vota, kështu, votat e tjera në Parlament bëjnë që të mos ketë shumë vend agresiviteti sesa kohezioni. Po përdor fjalën kohezion për të shprehur fillimin e asaj që unë e konsideroj shpresëdhënës për marrëdhëniet brenda së majtës, logjikën e moratoriumit të politikave agresive karshi njëri-tjetrit dhe fillimin e një historie që do të presë qetësisht rezultatin e 2009-s, stacioni i fundit i së cilës do të jetë, dhe kjo është bindja ime, një qeverisje e përbashkët e së majtës. Do të ishte shumë ironike që, pasi i kemi nxjerrë sytë njëri-tjetrit, pasi kemi shkarravitur apo kemi pikturuar në mënyrën nga më interesante njëri-tjetrin, të puthemi me mall pas zgjedhjeve të 2009-s dhe të qeverisim për një moral të ri që, në sytë e publikut, do të tingëllonte si një pazar i ri.

Pra, ju mendoni që të shpallet një armëpushim para zgjedhjeve dhe të qeveriset së bashku pas zgjedhjeve?
Shpresoj në një kohezion të balancuar, që nënkupton që secili të ndjekë orbitën e vet të interesave të veta politike, por duke shmangur maksimalisht ato fërkime, të cilat, sipas mendimit tim, kanë shkaktuar rrjedhje të padobishme energjie, të cilat i kanë krijuar një pozicion komod një pale të tretë, që rri nga jashtë dhe shikon dhe që është Sali Berisha.
A ka vend për një marrëveshje direkte mes kryetarëve respektivë të këtyre dy partive, pasi kemi parë kohët e fundit angazhimin e disa figurave nga këto dy forca për të arritur uljen e Ramës dhe Metës në një tryezë, për të gjetur një zgjidhje të problemeve para zgjedhjeve, pasi jemi vetëm 5 muaj para zgjedhjeve dhe koha nuk premton më?
Nuk dëshiroj të bëj komente rreth një historie, e cila lidhet me histori shumë personale. Në thelb, qoftë Edi, qoftë Iliri, janë karaktere të veçanta, të daltuara nga periudha kohore, në të cilën ata janë rritur dhe janë ndërtuar si politikanë. Mendoj se historia e marrëdhënieve të tyre personale do të jetë një problem në vazhdim. Kur këtë ta kenë kuptuar pas zgjedhjeve të 2009-s, një gjë mund ta them me bindje se, nëse këta dy individë do të merren vesh me njëri-tjetrin, energjia që do të prodhohet nga logjika e bashkëpunimit të tyre dhe shumë faktorëve të tjerë të partive të tjera të majta, mund të krijojë një infrastrukturë shumë solide për të ardhmen e politikës sonë. Këtu nuk është rasti për të folur me fjalë të përgjithshme për një histori, e cila pëlqehet nga ata që lexojnë gazetën apo na shikojnë nga ekrani, pra për logjikën e bashkëpunimit. Është shumë e lehtë të flasësh për bashkëpunimin sot, por siç e thashë, shpesh bashkëpunimi mbështetet edhe në karaktere. Për fatin jo të mirë të së majtës, janë dy karaktere pak kapriçiozë, por që përveç kësaj, janë dy karaktere me të cilët po u vendos shina e të bërit të një pune, unë ju garantoj se PD-ja do të duhet të prodhojë nja dhjetë Berisha për të përballuar këtë fuqi që do të prodhonin këto dy drejtues.

PS-ja ka deklaruar më parë se në shtatorin e shkuar do të publikonte programin e saj qeverisës dhe politik, gjë të cilën nuk e ka bërë. Çfarë bëhet në këtë drejtim?
Nuk besoj se do të përbëjë një ngjarje të jashtëzakonshme deklarimi i programit qeverisës të PS-së. E them këtë, sepse e ndjejmë që jetojmë në një ambient cinik në Shqipëri, ku për 18 vjet janë zhvilluar reforma standarde, të cilat më shumë se të majta dhe të djathta, kanë qenë pjesë e dokumenteve të shtetit shqiptar për t'u integruar në NATO apo në BE. Pra, ndjej që, sado të artikuluara të jenë një pjesë e frazeologjisë dhe programeve që do të publikohen nga partitë politike në Shqipëri, tek njerëzit do të ekzistojë një lloj distance për sa u përket fjalëve që shkruanin këto programe. Në fakt, Shqipëria nuk ka vuajtur asnjëherë nga programet, por nga njerëzit, të cilët janë vendosur për t'i aplikuar ato. Dhe sot, nëse mund të flitet për oportunitet në zgjedhjet e vitit 2009 të së majtës përballë së djathtës, është ndryshimi i cilësisë së qeverisjes në shumë aspekte. Nuk e nënvleftësoj logjikën e shpalljes së programit elektoral, por gjithsesi duhet të jem realist në mënyrën sesi ajo do të përçohet nga publikut.

A është e gatshme PS-ja që të përballet në zgjedhjet e ardhshme parlamentare nga ana, jo vetëm programore, por edhe organizative?
Padyshim po. Mendoj se çdo fjalë apo fjali tjetër do të ishte e tepërt në këtë drejtim.

Z. Majko, disa ditë më parë, një ngjarje që ndodhi në uzinën e Poliçanit, tregoi dhe një herë se jeta e shqiptarëve mbetet e rrezikuar ende nga municionet. Si ish-ministër i Mbrojtjes, duke u nisur edhe nga miratimi disa kohëve më parë i një ligji për shpërndarjen e poligoneve të asgjësimit të municioneve, mund të na thoni sa rrezik përbën kjo çështje për shqiptarët?
Për njohuritë e mia për forcat e armatosura, dëshiroj të them që situata nuk është e tillë që mund të themi se jemi duke jetuar në një vend të mbjellë me bomba dhe ku çdo depo ushtarake rrezikon të shpërthejë, mos sot nesër. Mendoj se jemi në një realitet krejt tjetër, pasi forcat e armatosura kanë një laborator shumë të mirë të municioneve, i cili në bazë të rregulloreve të caktuara vepron për të parë problematikat dhe gjendjen e municioneve. Për dijeninë time nuk mund të flitet për një situatë superemergjente, që ne të veprojmë dhe të lëshojmë kujën në publik për situatën e municioneve në Shqipëri. Sigurisht ka shumë dhe një pjesë e mirë e tyre duhet eliminuar, por mendoj se edhe qoftë se kjo nuk bëhet brenda vitit 2010, kjo nuk përbën një traumë që të shqetësoj publikun. Ato që kanë ndodhur duhet shihen si aksidente, në rast se nuk është shkelur rregullorja. Por, gjithsesi, mendoj se në çdo rast duhet të kemi më shumë besim tek ajo që quhet elitë e forcave të armatosura.

Z. Majko, gati një vit pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës, si do ta vlerësoni ecurinë e njohjes së saj në botë?
Është një histori, e cila pritej si një reaksion në Kosovë pas shpalljes së pavarësisë. Kështu që, duke iu referuar nervozizmit në Mitrovicë dhe në Beograd, duhet kuptuar si i tillë. Të mendosh që në Konferencën e Parisit, pas Luftës së Parë Botërore, Serbia konsiderohej si një faktor kryesor, të llogaritur si stabilizues të Ballkanit të ardhshëm, duke krijuar më pas Jugosllavinë, sot Serbia është pa dalje në det. Duke parë se si kanë rrjedhur gjërat, ia vlen t'i marrim ato më me qetësi, pasi tik-taku i kohës nuk punon më në mënyrë të çorientuar për Shqiptarët. Për sa i përket ecurisë së procesit të njohjes së Kosovës, kërkon një angazhim të mprehtë të Shqipërisë dhe Kosovës.

Duke marrë shkas edhe nga vizita e fundit e Presidentit Topi në Kosovë, ku ai nuk u shoqërua nga asnjë prej ministrave të kabinetit "Berisha", mendoni se Shqipëria ka bërë aq sa duhet për çështjen e njohjes së pavarësisë së këtij shteti, kur dihet që ne atje nuk kemi ende ambasador?
Këto janë histori që, për fat të keq, fillojnë dhe mbarojnë tek Sali Berisha. Berisha kërkon që të shpallet edhe pronari i marrëdhënieve me Kosovën. Flas gjithnjë për mënyrën sesi ai e trajton kampin e vet për këtë çështje. Ajo që vë re, është se në PD nuk po arrihet të kuptohet se Bamir Topi është President i Shqipërisë dhe nënkryetar i PD-së. Lufta e ftohtë që përpiqen t'i krijojnë si fasadë Bamir Topit, nuk besoj se në këtë çështje u krijon ndonjë kredencial, qoftë PD-së, qoftë Sali Berishës. Kjo thjesht krijon një lloj përçmimi në këtë histori.

Për politikë
"Historia e marrëdhënieve të opozitës aktuale me mazhorancën, nuk ka filluar në vitin 2008, por në vitin 2005. Mos të harrojmë se hoshilacionet e marrëdhënieve të opozitës me mazhorancën, për fat të keq, janë të lidhura me një histori imorale, e cila shpesh është zhvilluar prapa perdeve të politikës"

Për dosjet
"Është shumë e vështirë t'u shpjegosh brezave që do të vijnë se një ndihmësgjyqtar ka qenë më fajtor sesa një ministër, apo se trajtimi i niveleve të ekzekutivit të Partisë së Punës dhe strukturave të gjyqësorit, për sa i përket përballjes me fajësinë, ka qenë i ndryshëm".

Për kategoritë
"Në qoftë se në sferën e gjyqësorit thika ka vajtur deri në fund, pra deri tek ndihmësgjyqtari, i bie që në të njëjtën nivel duhet të shkonte logjika e fajësisë edhe për mbartësen e ideologjisë, që ishte Partia e Punës. Duket që standardet janë të ndryshme për struktura të ndryshme dhe duket që, me këtë ligj, PD-ja ka dashur thjesht të plotësojë disa nevoja të ditës, sidomos në marrëdhënie me sistemin e drejtësisë"

Për Kodin
"Ky kod është një marrëveshje me Sali Berishën. Kur them marrëveshje me Berishën, nuk kam sensin e ironisë karshi fjalës marrëveshje. Ironia qëndron tek pjesa tjetër e asaj që thashë, qëndron tek faktori me emrin Sali Berisha. Kështu që, një pjesë e kësaj që është diskutuar si reformë, ka pasur gjithë frikën, jo të nevojshme, por të përsëritur të opozitës, për mundësinë e manipulimit në zgjedhjet e vitit 2009".

Për koalicionin
"Po përdor fjalën kohezion, për të shprehur fillimin e asaj që unë e konsideroj shpresëdhënës për marrëdhëniet brenda së majtës, logjikën e moratoriumit të politikave agresive karshi njëri-tjetrit dhe fillimin e një historie që do të presë qetësisht rezultatin e 2009-s, stacioni i fundit i së cilës do të jetë, dhe kjo është bindja ime, një qeverisje e përbashkët e së majtës"

Për bashkëpunimin
"Do të ishte shumë ironike që, pasi i kemi nxjerrë sytë njëri-tjetrit, pasi kemi shkarravitur apo kemi pikturuar në mënyrën nga më interesante njëri-tjetrin, të puthemi me mall pas zgjedhjeve të 2009-s dhe të qeverisim për një moral të ri që, në sytë e publikut, do të tingëllonte si një pazar i ri"

Për Ramën dhe Metën
"Në thelb, qoftë Edi, qoftë Iliri, janë karaktere të veçanta, të daltuara nga periudha kohore, në të cilën ata janë rritur dhe janë ndërtuar si politikanë. Mendoj se historia e marrëdhënieve të tyre personale do të jetë një problem në vazhdim. Shpesh bashkëpunimi mbështetet edhe në karaktere. Për fatin jo të mirë të së majtës, janë dy karaktere pak kapriçiozë"

Për Berishën
"Berisha kërkon që të shpallet edhe pronari i marrëdhënieve me Kosovën. Flas gjithnjë për mënyrën sesi ai e trajton kampin e vet për këtë çështje. Ajo që vë re, është se, në PD, nuk po arrihet të kuptohet se Bamir Topi është President i Shqipërisë dhe nënkryetar i PD-së".

Për municionet
"Për njohuritë e mia për forcat e armatosura, dëshiroj të them që situata nuk është e tillë, që mund të themi se jemi duke jetuar në një vend të mbjellë me bomba dhe ku çdo depo ushtarake rrezikon të shpërthejë, mos sot, nesër. Mendoj se jemi në një realitet krejt tjetër".