Kuvend puthadorësh

Sesioni i parë i punimeve të Kuvendit që u kompozua nga zgjedhjet e shumëdebatuara të 28 qershorit, e mbylli siparin në mënyrën më të turpshme. Gjatë gjithë kohës, në atë sallë ku i mbajnë sytë krejt qytetarët shqiptarë, ka pasur rëndom skena dhe ndeshje të padurueshme.

Por si për t'i vënë vulën krizës politike në vend, Kuvendi i Shqipërisë e mbylli këtë sesion duke dhënë një tjetër shfaqje të rëndomtë, me përqeshje, me inate, me dhunë e paturpësi; ashtu si ai kishte shkuar pothuaj shumicën e kohës, për shkak të mungesës së opozitës apo pranisë me hope të saj.

Vetë Kryeministri Sali Berisha dhe Kryetarja e Kuvendit, Jozefina Topalli, ashtu si në shumicën e mbledhjeve plenare, e dominuan edhe seancën e fundit, shfaqjen e fundit, aktin e fundit të komedisë parlamentare.

Madje, jo vetëm kaq, por ata i sfiduan kundërshtarët politikë me lloj-lloj marifetesh shqiptare e ballkanike, me sjellje autoritariste, denigruese, tallëse. U dha shembulli më i keq i asaj se si nuk duhet të jetë një kuvend, ku njerëzit e zgjedhur nga populli shkojnë për të punuar, për të punuar me sinqeritet, për të bërë ligje të mira.

Duke parë disa nga skenat e fundit të aktit të fundit të asaj komedie, nuk kishe si të mos mendoje për atë çka ka ndodhur e po ndodh këtu përgjatë disa viteve - por që, së fundmi, është bërë krejt e padurueshme - një situatë e mbushur me karagjozllëqe, me stres pa asnjë lloj plani bashkëpunues, pa asnjë vizion që do të mund të përmirësonte sadopak, mbi të gjitha problematikat ekonomike të vendit. Ishte e trishtueshme të shikoje se si numri një i vendit, tallej e bënte gjeste pa fund, i duartrokitur nga servilë të zgjedhur me kujdes bash për ditë të tilla.

Dy argumente do të kërkonin ndonjë frazë më shumë në këtë temë. Së pari, vazhdimi i megalomanisë përkundrejt mungesës së profesionalizmit dhe përgjegjshmërisë. Edhe në këtë seancë të fundit të Kuvendit, dëgjuam mburrjet për suksese të mëdha në ekonomi.

Por vetëm një ditë më pas, Këshilli Kombëtar i Punës, një nga institucionet që vlerëson gjendjen e ekonomisë shqiptare, problemet e punësimit, perspektivat e zhvillimit të sipërmarrjes dhe të punëmarrjes, foli qartazi për thellimin e krizës ekonomike. Folës që përfaqësojnë biznese të ndryshme dhe mendimin e specializuar në disa fusha të sipërmarrjes, deklaruan se kriza nuk është aspak një shaka.

Është folur herë pas here për hallet e ndërtimit, për përgjysmimin e remitancave, për investime të pakta në bujqësi; tani mësohet se kriza ekonomike ka goditur rëndë edhe biznesin e fasonëve. Përfaqësues të këtij biznesi thanë se vetëm gjatë vitit 2008-2009, në këtë sektor, janë shkurtuar 11 mijë vende pune.

Disa drejtues biznesesh thanë se përmbi 60 për qind e punëtorëve janë shprehur se do të braktisin sektorin "sapo të liberalizohen vizat"(!) Kur shahen dhe përqeshen atje në Kuvend, politikanëve pak iu shkon mendja se kjo mund të ndodhë.

Ç'të mbjellësh do të korrësh, thotë një fjalë e urtë. Dhe ajo që është mbjellë rëndom, është puna me hope, shtrëngesa fiskale dhe mungesa e investimeve; (u tha se tamam për këtë shkak, tregut i munguan këtë vit 133 milionë euro).

Së dyti, përbërja e Kuvendit (kjo temë ka gjetur debatin edhe më parë) është plaga më e madhe e vetë politikës shqiptare.

Sado që partitë kanë rekrutuar disa të rinj që kanë studiuar në Perëndim dhe priren nga problematikat e jo nga ideologjia, në masë Kuvendi vuan si asnjëherë tjetër mungesën e politikanëve profesionistë dhe me identitet. Shumë prej të mandatuarve (jo nga populli, por nga partitë, më mirë nga kryetarët), janë mediokër që thonë vend e pa vend: Lepe? Peqe! Në shumicë, anëtarët e këtij Kuvendi janë militantë dhe puthadorë.

Në pamundësi të debateve profesionale, teknike - nuk po themi shkencore, se po na duket një fjalë tepër e madhe - ata preferojnë sharjet dhe fyerjet, madje edhe përplasjet fizike, siç u pa edhe në aktin e fundit të komedisë parlamentare.

Është e vështirë që ky Kuvend, me këtë përvojë të hidhur njëvjeçare dhe me këtë përbërje adoleshentësh politikë, të vazhdojë edhe më tej një jetë parlamentare serioze dhe efikase në të mirë të vendit. Në pamundësi të ndonjë "Deus eks makina", mbase ai vetë, shumë shpejt, do ta kuptojë që ka ardhur koha për një zgjidhje politike.

(Mazhoranca, me zor mblodhi aty 70 vota.) Por të flasësh për zgjedhje të parakohshme, është një herezi. Këtë mund ta bëjë Holanda, mund ta bëjë Australia, kushdo tjetër, ne jo; edhe pse jemi një vend me demokraci të pakonsoliduar dhe me një Kuvend jashtë loje. Kjo gjithashtu është pjesë e komedisë.