Sipas shkollarëve të ekonomisë, paraja e vendeve me deficit tregtar të lartë, është e destinuar të zhvlerësohet në favor të parasë së vendeve me surplus tregtar. Për pasojë, tregu do të vetërregullohet, pasi zhvlerësimi i monedhës do të rrisë eksportet e vendit dhe do të shtrenjtojë importet. Në teori, kjo gjë duket shumë e saktë. Në praktikë, duket se është një teori e dështuar. Sipas të dhënave pas viteve 2000, monedhat e disa vendeve deficitare janë forcuar, ndërkohë që monedhat e vendeve suficitare janë dobësuar, pra krejt e kundërta me teorinë. Britania, Australia, Zelanda e Re, Islanda etj., janë vende me deficite të larta tregtare. Megjithatë, gjatë viteve të fundit, monedhat e tyre u rritën në vlerë. Për shembull, jeni japonez është dobësuar me 13% që nga viti 2002 pavarësisht faktit se bilanci tregtar i Japonisë ka një surplus shumë të madh. Nga ana tjetër, dollari neozelandez është forcuar me 28%, pavarësisht se deficiti tregtar është më i lartë sesa i SHBA-ve. Paradoksi është pasojë e një skeme tregtare të përdorur gjerësisht. Gjatë gjithë këtyre viteve, investitorët kanë huazuar para në monedha me interesa të ulëta si jeni japonez dhe i kanë investuar paratë në bonde të monedhave me interesa të larta, si dollari australian. Ekonomitë me deficite të larta tregtare, ofrojnë interesa të larta për investimet në monedhën vendëse, për të kompensuar rrezikun e zhvlerësimit. Për pasojë, monedhat e vendeve deficitare janë forcuar e ato të vendeve suficitare janë dobësuar. Por kjo çudi nuk është e thënë të vijojë përgjithmonë. Tani që bota gjendet në krizë financiare, tendenca ka ndryshuar. Monedhat e vendeve të forta si Japonia dhe Zvicra po forcohen gjatë vitit 2008 e ato të vendeve deficitare po dobësohen.