Komunistet luften “nacional-çlirimtare” e përdornin thjesht si mjet dhe faze të ndermjetme për të marre pushtetin dhe për të mos pranuar ndarjen e tij me askend tjeter. Edhe nësë Ballistet apo të tjere synonin pushtetin, keta e cilesonin që forma e regjimit të vendosej nga populli, nepermjet asamblese ose tjeter. Çeshtja eshte tek forma e regjimit që do të vendosej pas lufte.
Nësë ambiciet dhe synimet pushtetore të forcave politiko-ushtarake gjate luftes do të rezultonin apo kanalizoheshin me një regjim demokratik (jo ate lloj demokracie që zbatonin komunistet), dhe nësë këto forca do të bashkoheshin ne lufte kunder pushtuesve, dhe për t’u përballur demokratikisht dhe si rival normal pas lufte, larg luftes civile që shkaktoi E. Hoxha për të goditur kundershtaret e tij, padyshim që Shqiperia do të ishte tjeter. Marreveshja që u arrit ne Mukje këtë synonte, por binte katerciperisht ne kundershtim me synimet e E. Hoxhes dhe të tjere ekstremisteve që kerkonin të realizoni revolucionin komunist. Shto ne këtë pike edhe ata që përmendin historianit me siper, ndikimin jugosllav.