"A do të humbasë për fare lavdia dhe bukuria e fshatit tim?”

Është shkruar edhe më parë, për fshatin tim Vunoin. Kujtimet e Eqrem bej Vlorës, anglezit Eduart Liir, etj., dëshmojnë shkëlqimin e dikurshëm. Po sot? Me dhimbje po e them, se fshatit tim i ka humbur jo thjesht shkëlqimi, por po i humbet edhe shpresa. Dua t’u bëj një apel, në radhë të parë banorëve të fshatit, intelektualëve të njohur, artistëve të mëdhenj, bijve të tij: Kujdesuni për këtë margaritar që të mos shkatërrohet.

Rrënimi ka nisur nga fusha. Njerëz të panjohur, pa kurrfarë leje, vijnë nga ku mundin, thyejnë degë e shkoqin fletë e kokrra, pa ju dhimbsur fare. Askush nuk ka guximin t’i ndalë këta piratë. Po kulturat e tjera? Ato janë zhdukur tashmë. Fiqtë me emër, të cilët dikur servireshin si diçka e rrallë, nuk i gjen më. Për arrat, mollët, bajamet e limonët,nuk bëhet fjalë. As trungjet nuk u duken më.

Dikur, këtu në fshat, ata që vidhnin, i dënonim duke i dëbuar nga fshati për 5 vjet, e, po të ishte faj i rëndë, edhe për 10. Në një rast, njërin e ndoqëm për tërë jetën, ai vdiq në tjetër vend, pa u parë as nga të afërmit e tij. Po tani ç’të bëjmë? Hajdutët e kusarët na vijnë me fugonë e të armatosur.

Dëm po i behet fshatit edhe nga disa ndërtime që bëhen nga ca “të shëtitur”, që ngrenë mure “moderne”, duke prishur traditën e një jete të tërë, mbi të cilën është projektuar e ndërtuar fshati. Këto të ashtuquajtura “ndërtime moderne”, jo vetëm që stonojnë përpara sarajeve të bukura, por ato shëmtojnë pamjen piktoreske të Vunoit.

Ndoshta askush nuk ka dëgjuar për këtë që po ndodh, ama të gjithë keni dëgjuar për Vunoin tim, për Vunoin tonë, për plazhet dhe rërën e artë të Jalit, gjirin e Ngjipesë, Shpellën e Piratëve, gjirin e Peristerëve, Manastirin e Skutarasë, ngaku çdo pikë e bregut të detit të zbret në pëllëmbë të dorës.

Këto perla dhe historia e Vunoit, të bëjnë të mendosh shumë e të shpresosh se lavdia e tij nuk do të humbasë.